Pandore Rossi

Pandore Rossi is een multidisciplinair kunstenaar die werkt over geluidsinstallatie, software en objectontwerp heen, en ontwikkelt wat ze "esthetische prothesen" noemt, die de verbeelding laten voortbestaan onder het symbolische geweld van het kapitalisme. Sinds 2019 werkt ze ook als GXUZXU, een ambient-IDM-project, en sinds 2020 als TwoSilentPilgrims, waarbij ze componeert vanuit veldopnames van stedelijk dwalen. Haar werk verkent digitale intimiteit, glitch-esthetiek en verlaten online data — zoals in Ghostsong (2024), dat de stemmen van verdwenen YouTubers herwerkte. Ze volgt momenteel een master Digitale Kunsten aan erg, Brussel, beïnvloed door denkers als Donna Haraway en Mark Fisher, en kunstenaars zoals Pierre Huyghe en Thomas Hirschhorn. Recente werken, waaronder Tamagotchi SexToy en I Wish I Could Drown, gebruiken silicone, microcontrollers en op maat gemaakte elektronica om queer intimiteit, eenzaamheid en emotionele bemiddeling via technologie te onderzoeken.

English:
Pandore Rossi is a multidisciplinary artist working across sound installation, software, and object design, developing what she calls "aesthetic prostheses" that let imagination persist under capitalism's symbolic violence. Since 2019 she has also worked as GXUZXU, an ambient IDM project, and since 2020 as TwoSilentPilgrims, composing from field recordings of urban wandering. Her work explores digital intimacy, glitch aesthetics, and abandoned online data—as in Ghostsong (2024), which reassembled the voices of vanished YouTubers. She is currently pursuing a Master's in Digital Arts at erg, Brussels, influenced by thinkers like Donna Haraway and Mark Fisher, and artists including Pierre Huyghe and Thomas Hirschhorn. Recent works, including Tamagotchi SexToy and I Wish I Could Drown, use silicone, microcontrollers, and custom electronics to examine queer intimacy, loneliness, and emotional mediation through technology.